Учора абараніў дыпломную працу і афіцыйна стаў інжынерам-будаўніком па сьпецыяльнасьці.

(  Што я пра гэта думаю і як далей з гэтым жыць )

3-5 ліпеня зьбіраемся ў водны паход!
Жадаем сплавіцца па горнай жывапіснай беларускай рэчцы Віліі на байдарках. Маршрут (працягласьць прыкладна 100 км) пачынаецца адразу за Віленскім вадасховішчам пад Вілейкай, а сканчваецца за Смаргоньню ля Жодзішак (гледзячы па тым, як хутка будзем рухацца па рэчцы). Нас пакуль трое нявопытных таварышаў.

Набіраем рэкрутаў! Вопытных і ня вельмі. Кошт байдаркі (двухмеснай) на 3 сутак - 50 тыс. з чалавека. Плюс грошы на праезд на электрацыі і выдаткі на ежу і ваду.

Хто зацікавіўся, званіце мне на мтс 753-03-12 альбо адпісвайцеся тут ;)

Чацьвёртыя суткі ў лякарні, задзяўбло, а яшчэ 1,5 тыдні. Дысцыпліна жорсткая, амаль, як у войску. На волю выпускаюць рэдка, жыць прыходзіцпа па распарадку. Радуе толькі, што гэтым маім медаглядам перспектыва службы ў бел.войску робіцца ўсё болей затуманенай =)
Езьдзілі ў Пінск з Пошукам. Было мегафайна, бо не прыйшлося быць арганізатарам і за ўсіх ды за ўсё адказным. Прыемна. Праз тыдзень фінал трэцяга сезона Пошука. Хвалююся, бо зь лякарні магу толькі каардынаваць іншых оргаў.
Праца над дыплом зварухнулася зь мёртвай кропкі. Жудасна ня хочацца ім займацца. Прыдумаў сабе штучны стымул. Набылі квіткі на be2gether =)
Смуткую па вялікай колькасіці сяброў-знаёмых, якіх ня бачыў ужо вееельмі даўно. Разграбуся з арміяй, дыпломам і пераездам і абавязкова з кожным сустрэнуся!

Апошнія 3 дні тыдня прайшлі з канцэнтраваным зьместам культуры:
Пятніца. "Вершамі вуліц" разам з "Забей!" арганізуюць "Літаратурны кактэйль. Дыялектыка эстэтыкі" прысьвечаную С. Адамовічу і Э. Лімонаву.
Субота. Закрыцьцё студэнцкай выставы «UnReal Student Life 2009»
Нядзеля. Другі блок дыялектыкі эстэтыкі - "КінаБункер".

Шчыра кажучы ў суботу не зьбіраўся нікуды ісьці, але добрыя людзі паставілі студэнцкую выставу ў прыклад добрай арганізацыі культмерапрыемстваў, і стала цікава, а як яно праходзіць у іх. Але спачатку пра "Культурны кактэйль".
( пряцяг )

Уся працэдура заняла меней за хвіліну. Зайшоў, пацьвердзіў, выйшаў. Рыхтаваўся да горшага, але не адбылося. Паступіўшы 5 гдоў таму ва ўнівер меў бязьмерны гонар за сябе. Зараз разумею, што разам з пяцьцю гадамі вучобы атрымаў у дадатак два года прыгоннага права.

( Адбылося: разьмеркаваньне. Наперадзе: служба ў войску )

Пасьля зімовай сьпячкі "Вершамі Вуліцы" разам з "КінаБункерам" арганізуюць імпрэзу прэсьвечаную двум знакавым асобам у культуры Беларусі і Расіі.

( Анонс! )

Запрашаю фанаў паэтаў паўдзельнічаць! Мы прапануем вам спаборніцтва ў артыстычным чытаньні вершаў творцаў, конкурс на веданьне біяграфічных зьвестак ды творчай спадчыны паэтаў, удзел у стварэньні прэзентацый-расповядаў.
Найбольш актыўныя, натхнёна чытаючыя ды абазнаныя ў творчасьці ды жыцьцёвым шляху фаны атрымаюць прызы!

Запісвайцеся за адзін з лагероў і актыўна ўдзельнічайце у абароне "свайго" паэта!
Зброя - палымянасьць пры чытаньні, добрыя веды ды дапамога ў падрыхтоўкі прэзентацыі.

Учора адбыўся трэці сеанс “КінаБункера”. З усіх трох ён быў найлепшым. Два фільма з двух былі цікавымі ў адрозьненьні ад папярэдніх паказаў, калі пад адзін з фільмаў засыпалася (асабліва пад гітлераўскую хроніку на другім паказе). Цікава, што тэма “Згубленыя народы сьвету” раскрывалася не на прыкладзе якіх-небудзь індзейцаў Майя, а… беларускага народа. Глядзелі два фільма. Першы - белсатаўскі рэпартаж наконт падзей каля выданьня кнігі Віктара Хурсіка “Кроў і попел Дражна”, другі “Ідзі глядзі” зьняты па матывах кнігі Алеся Адамовіча. Тэматыка – другая сусьветная вайна.
( працяг )

Некалькі гадзінаў таму бачыў вельмі сумную рэч - спектакль у "Купалаўскім". Справы ў тэатра на шмат больш дрэнныя, чым пра гэта пішуць апошнім часам у навінах...
Спектакль называўся "Я не пакіну цябе". Дзейныя асобы - дзьве амерыканскія мадамы больш, чыб бальзакаўскага ўзросту, якія на працягу спектакля еньчаць а сваёй старасьці ды адзіноце. Акрамя гэтага сьпяваюць, танцуюць ды часам жартуюць. Адным словам нізкаякаснае "мексіканская мыльная опера". У адным флаконе цырк, тэатр і канцэрт.
Мініпраблема абсмоктваецца амаль 2 гадзіны. Мэтавая аўдыторыя - сердабольныя жанчынкі за пяцьдзясят.
Словам, я вам не раю ісьці на ГЭТА!
Па-мойму, ставіць такія спектаклі ўвогуле шкодна, бо я, напрыклад, цяпер з асьцярогай пайду на невядомы мне спектакль у Купалаўскім. Нажаль =(

З думкамі лепей позна, чым ніколі, мае рукі дайшлі да таго, каб змантаваць відэаматэр'ялы па іпрэзах канца 2008 года, арганізаванымі нашай шалёнай суполкай.

( Глядзець відэа! )

З кожным новым годам мае пераднавагоднія пасты становяцца ўсё больш лаканічнымі і нават, сказаў бы, скупымі на словы.

За гэты год са мной шмат здарылася і крывая лёсу крыху мяне пашкаматала. Штосьці\кагосьці згубіў, а штосьці\кагосьці знайшоў. Згубіў частку сябе, і з-за гэтага больш за ўсё сумна. Пра знаходніцтвы казаць ня буду. Каб не спужаць, бо яны наадварот авеяны сьветлымі фарбамі.
Увогуле напрыканцы года апынуўся на ростанях... Гэтаму спрыяе і заканцэньне ўнівера з усімі выцякаючымі, і лагічнае завяршэньне некаотрых жыцьцёвасэнсавых накірункаў і зьяўленьне новых.

пысы: як і Радаслава ненавіджу НГ. падазраю, што і прычыны ў нас аднолькавыя.

Ня так даўно трапіў мне ў рукі самвыдатаўскі часопіс Total Persistance #5, на старонках якога аўтар persistance125 спрабаваў апісасаць сваю ідэалогію посткапіталізма. Ня моцна абазнаны ў стварэньні ідэалогій, прачытаўшы зін, я не наважыўся быў напісаць на яго рэцэнзію, але крытыку вакол новай ідэалогіі разгарнуў ceaser-by...
( таму чытайце цяпер мае думкі па дадзенай ідэалогіі )

4 сьнежня Пошуку споўнілася 2 гады!
Адзначылі знамянальную дату канцэртам "ЯднаемсЯ ў МЫ" у клубе Акварыюм.
Дзякуй, усім сябрам, пашуканцам, удзельнікам і гуртам Кода, Вторая Смена, ESPRIT, Ectopy, F.I.W.A.Y., Milk4You!!!
Было вельмі прыемна вас бачыць і атрымліваць віншаваньні =)

Было файна, будзе файна!
Далучайцеся актыўней да ініцыятыў Пошук, Zabej, Разам - дзецям, Вершамі Вуліц!

- Піва. Сьветлае... Дзякуй!
Расплачваюсь наяўнымі з афіцыянткай "Добрых Мысьлей" ды двумя глыдкамі выпіваю палову куфля. Ногі яшчэ ватныя, і смага застаецца. Людзі мітусяцца, пахлопваюць па плячы і віньшуюць з удалым слэмам. Здаецца, нічога не рабіў, але адчуваю, што сілы сыходзяць...
( працяг )

Пасьля даволі працяглага перапынка выйшаў чарговы нумар зіна. Часопіс, як і ўся нашая дзейнасьць – палемічны і неадназначны. На старонках закранаюцца вострыя і актуальныя праблемы, прычым, што самае цікавае, асьвятляюцца яны разнабакова. Рэдакцыю немагчыма ўлічыць у прапагандзе тых ці іншых ідэй. Калі гэта палітыка, то свабодна могуць выказацца, як правыя, так і левыя ўперамешку з анархістамі. У кожным нумары закранаюцца гарачыя сацыяльныя праблемы. У сёмым нумары, напрыклад, распавядаецца пра сучасных школьніках ды настаўніках, якія сутыкнуліся разам у летнім лагеры ў нефармальнай абстаноўцы, а таксама раскрываецца такая даволі новая форма працы ў нашай краіне як фрыланс. Ёсьць на старонках зіна месца і для падзей культуры, рэцэнзій, экскурсаў у гісторыю, анонсаў ды навінаў.

Мы імкнемся да стварэньня альтэрнатыўнай публічнай прасторы, дзе будзе пачуты голас кожнага крытычна настроенага чалавека. А таму пампуйце сёмы нумар, кртытыкуйце, распаўсюджвайце хаця б у межах сваёй прасторы ды пішыце сваё і дасылайце нам на мыла zzabej@gmail.com!

Спампаваць тут!
Падыскутаваць сюды!

Шукаем людзей, якія бы маглі рабіць рэгіанальныя ўкладкі, па прыкладу гомельскай. Гэта дапаможа нам і вам пашырыць аўдыторыю, абмяняцца вопытам, думкамі ды ідэямі ;)

Я ўдзельнік сёмы паэтычнага фэсту
Такіх, як і я, гаўна-паэтаў.

Шараговы салдат роты дэбілаў,
Касьцямі і мясам якой
Не дадуць танкам прайсьці
На паўночны-усход.

Пацыэнт рэанімацыі 6/15,
Які заўтра памрэ ў 16:20.

У гэтай дзяўчыны я першы…
Другі /ну ладна/ шэсьдзесят восьмы.

А ў чорна-белай палосцы
З нумарам амаль інвентарным
Семьсот пядзесят тры сто дзевяносты.

Я асоба? Не! Толькі калі
Паэт неардынарны,
У войску генерал партызанаў,
У лякарні цудам ажыўшы,
У дзяўчыны ўсё ж першы,
А ў турме... растраляны!

13 лістапада адбудзецца паэтычны слэм “Вершамі вуліцы”
Запрашаем беларускіх маладых паэтаў паўдзельнічаць у спаборніцтве майстэрства чытаць уласныя вершы натхнёна, з узнёслым настроем і захапленьнем.
Вершамі вуліцы – гэта спроба рэанімаваць вулічнае мастацтва чытаньня вершаў, цесна пераплеценае з перформансам і тэатральным шоў. Паэтычны слэм ня будзе мець ганаровых суддзяў, абіраць лепшага паэта вечара будуць выключна гледачы. А таму паэты павінны прэзентаваць сваю творчасьць максымальна арыгінальным чынам.

Падаць заяўку можна праз email: pishu.by@gmail.com.
У лісьце трэба напісаць Імя, Прозьвішча, Узрост, горад пражываньня, 5-10 сваіх вершаў.
Заяўкі прымаюцца да 10 лістапада ўключна

На пачатку восені ў нашам уручанскім корпусе БНТУ пачаўся капрамонт, а гэта і замена сістэмы ацяпленьня, і вокнаў, і даха і... словам усяго! Чаму пачалі рабіць гэта ўсё на пачатку восені, калі на носе зімовы перыяд, не зразумела. Напэўна фінансаваньня не было, але на сёньняшні дзень склалася такая карціна, што пра нас пішуць нават інтэрнэт-выданьні.
( Асабістыя ўражаньні )

Неабсяжны прастор!
Поле жытнёвае!..
………………
Тэма прыгожая, але не мая.

Поле /ну ладна/ палянку герояў
Айчыннай сучаснасьці
Мне закарцела паразглядаць:

-О-о-о, Беларусь! А-а-а, Лукашенка!
Ваш прэзідэнт самы лепшы
Кажуць яхідна браты-ўкраінцы!
/Ды будзе/ у нас яшчэ
Помнікі бульбе ствараюць,
Трактарам вершы прысьвечаныя
Часта гучаць.
А хакейная зборная, шведам пагроза!
БАТЭ, што на роўных з Юве гуляе!
Наш Трубецкой – ска-панк калектыў!..

Многа ці мала герояў краіны
Лясоў і Балотаў?
Нажаль бальшыня зь іх
Альбо лакальная зьява,
Альбо… прадукт.

Яскравае сонца адбівалася на жоўтай лістоце шатаў дрэў і надхніла мяне залезьці па хісткай і стромнай лесьвіцы на неабсяжны дах. Горад у прамёньнях вечаровага сонца выглядаў, як намаляваны. Пазітыўны настрой доўжыўся нядоўга, бо вельмі хутка мяне чакала новая ванна бруду зьмяшанага з жоўцьцю, гноем і дзярмом. Я бы, мо, і ўвагі не зьвярнуў, але ж падрыхтавала мне ванючыя працэдуры "сяброўка" адна добрая.

а абсяраць з ног да галавы крытыкаваць - дурны густ, калі прапанаваць няма што ці паказаць уласным прыкладам, як трэба ;)

Вечарам 5 кастрычніа адбылася другая літвечарына, арганізаваная нашай крыху шалёнай тусоўкай. Агульнае ўражаньне склалося добрае. Атмасьфера кавярні з жоўтай лістотай пасавала паэзіі. Месцаў усім ахвотным папрысутнічаць на “Вершамі вуліцы” не дасталося, але гэта не замінала ім туліца каля ўваходу. Што ня вельмі прыемна, але цярпіма.

Нашыя літаратурныя імпрэзы – гэта пляцоўка ў першую чаргу для маладых і яшчэ невядомах паэтаў, гэта сустрэчы з паэзіяй у самых разнастайных мейсцах: кавярнях, парках, скверах і нават недабудах. Наша жыцьцё збольшага шэрае і манатоннае, мы ж жадаем надаць яму стракатых фарбаў паэзіі.
( далей крытыка паэтаў! )